Her Sevda Bir Kale Oluncaya Kadar

anısı yüreğimi besleyen dostlar zamana asıldılar akşamın kederinde pür bulut oldular çarmıhlara gerildiler vuruldular zaman kör kaldı arkalarından bütün renkler kanadı sevinç küküm kaldı o gün bu gün bu yürek acının tarlasını nadaslar anısı yüreği besleyen dostlar kimisi binyıllar öncesinde yaşadı kimisi sehpalarda kimisi baldıran zehirinde ölümsüzlük buldular birinden diğerine yaralı bir umudu yasak bir kitap gibi aktardılar devrim şarkısıydılar karlı dağbaşlarında yanan ateş umudun insanlaşmış haliydiler spartaküs soludular yurtseverlik bayrağıydı saçları rüzgarlarda aşk ermişiydiler sürgün ömürler yaşadılar şimdi hüzün huzmesi bakışımızı onların ışıltısı tamamlar her birinin gülüşünden kalan anlam ve ölüme giderkenki son bakışları kör zamanın gözesinden süzülüp yüreğimize sağıldı kuşkusuz ki her biri yeniden dirilen bir öncekiydi tahammülün tükendiği anlarda onların yağmurları acıyı sildi yüreği kuşatan kara bulutlar onlar esince dağıldı şimdi insanlığa yazgı biçilen acı ormanı yaşamaklarsa bin yıl önce daha azman inerdi zulüm harmanı karanlık zaman esti tarihin keçe göklerinden acısı -kederi -bencilliğiyle savruldu ölüme kör kalabalık ömür dedikleri bir karışlık yol geriye onlar kaldı unutulmuş ülkelerden bir de aşıklar anısı yüreğimizi besleyen dostlar bütün müfrezeleriyle zulüm saldırır sevdaların en aydınlık yerine sevgilim karanlık çakallar gibi ulurken sokaklarda yürekler pazarlanır sahte düş evlerinin yıkılır çatıları taklit yaşamaklardan -sahte sözlerden yalan huzmesi gözler geriye harcanan ömürler kalır ve asla geçmez o sokaklardan anısı yüreğimizi besleyen dostlar umut ki inmemeli yüreğin gönderinden bu yıldız sönmemeli gözlerden bu yağmur dinmemeli ve sürmeli kavga attığın her adımda belki bin yıl sonra insanlığın yüzünde özgürlük gülünceye her sevda bir kale oluncaya kadar