Hicran

ömür yolculuktu şehirler bizden geçip gider sesler yüzler kederler konuktur ömre bazan kırık bir zeybek bazan acemaşiran gülüşler ki kimisi eski bir şamdan yanar geriye döndükçe eskil yalnızlığından düşler kelebek kıvamı ansızın uçup gider yalnızlık /biten aşklardan kanayan hicran hicran yine hicran yine hicran dağlar ki azrail görkeminde amansız uzanır göğe orada ömür biçtik acının makasıyla yoksulluklardan kırk yama vurduk her soluğa her biri gamdan bozkırlar boyunca ağıtlar dikildi ömrümüze ağıtlar ki bir ömürden diğerine uzanan anızlar gibi savuran devrandır kader dedikleri göğ biçer can üzre can muhannet elinde av olmuş yüreklerde aşk ki ey devran ki bir zehirle kılağılanmış tırpan aşka ateşe düşercesine düşmeyi seçmişiz bir yol gülün rengini kanla öğrendik bu kıraçta yollara düştük düş olduk..kan içinde kalan bulutlardan haber ilettik bizden sonraya ah ömür mü yalan aşk mı biz mi yalan esrik bir iz kalır zamana yaşadım dediğin andan aşktan kalır geriye bize ait olan ne varsa tut ki yar kokulu bir dünya akşamından kimi zaman hayat işte bir tek an gerisi yine hicran yine hicran yine hicran