İçime Kovgun

kimden kaldığı belirsiz ölü sesler yatıyor yıkıntılarda... yaban otlar arasında dolu vurmuş gök hüzünler saçılmış düş ölüleri gözleri açık ve akşamın kabukları içimin bozkırlarında... nere baksam eli kolu kopmuş aşklar ve uluyan bir yürek kuru bir ayın altında... artık burda yaşayacağım yoruldum okyanuslarda olmayan bir adayı aramaktan ve çöllerde bulunmayan ılgamı burada yenilgilerimin genç ölüleriyle mezarlık örümcekleri gibi yeni ağlar örerek korunaksız içime sızlatarak kendimi.. yıktığım dağlarının ardında insanım sandıklarımın hep aynı hiçlik.. ve yalan sevdaların yalaklarında atını sulayan bencillik varsın gayrı ferhata kalsın şirin ki zay etsin kendini pay etsin yüreğini çakallara ömrü aldanıştaki uçurum mecnun ki devam etsin delirmeye leylayı aradığı içinin çöllerinde düş yorgunu ömrü kum insan ki yurtsuzmuş meğer ben gayri yokum işte şurada yatıyor sözlerimi yarasına basan her dizenin altında otların altında kanayan bir su gibi kahredilmiş yüreğime kör kalan bir it gibi yarasını yaladığım işte orda yatıyor içime kustuğu cesetlerden sonra yüzüme ilk kez görür gibi bakıp kim olduğumu soran körler pazarında gözsüz gözlerime karşılık küfr ödeyen ve sevincinin kapılarından ateş bir yüreği kovan orada yatıyor örümcekli yalnızlığının mezarında içimdeki bozkırlar yürüyor kil bulutların arasından kurumuş nehir yatakları ve ölü balıklar gibi sayısız göz sayısız el göçmen kuşlardan kalan telekler gibi ıssıza dökülmüş parmakları çağırmayın beni gelemem gülüşlerin kav değiştiren yılanı aç bir bencilliğin girdabı bakışların kaynağından çıkan suyun masum suyun lağım karıştığı kişiliklerin mezattaki sevgilerin fahişe onurların arasına çağırmayın gelemem önce içimdeki cesetleri temizleyeceğim buraya kurdum çadırı gayri boşuna çağırmayın gelmeyeceğim