Kumdan Evler

insan yitirince keşfediyor yitirdiğini kanıyor geriye dönmeyecek andaki gülüş nereye gidiyor geçmiş zamanda kalan ürperti büyülü bakışlara bir örümcek ağ örüyor durmadan hani o kızlar vardı esin esin esintiydi gül sağnağı yürüyüşleri ölümü yarar giderdi zamanı yoklar giderdi sevdayı okşar giderdi memeleri şimdi boşalmış birer dağarcık nerede tükendi çılgın çalkantıları nice gülüşler vardı kuş sağnağı geceye mehtap katardı dolu vurmuş güller gibi yüreklerinden koparıldılar cellattı cellatlara mezar olacak kadar bağışlamak bilmeyen kaldırımlar insan yitirdiklerini yitirdiği zaman anlar bir deli yağmurdur ömrün ki nafiledir yalan bütün saltanatlar hanlar hamamlar saraylar kumdandır bütün evler bütün hevesler yalan yüreğinde yaşadığın ne varsa bir onlar ömründen kalan... ****** hevesler ki mutlak geçicidirler gönlünü oyalar yayılır kof bir ömrün sınırlarına ulaşılmazlıkla büyürler hevesler neyi besler insanlığın o büyük o mutsuz bahçesinde her aşk bir başka katılmak yaşamın dokusuna dönülmez akşamın ufkunda aslolan bir insanlık şarkısı mırıldanarak katılmak ayın doğuşuna hevesler cangılında bütün vakitler geç son bir faslı yok ömrün yürek insanlık ırmağının damarlarında akıyorsa sultanlar ölürken anlar göçer bütün saltanatlar bir hiç bile değil toz olup uçtuğunda kof keyifler-sırça saraylar kumdandır bütün evler bütün hevesler yalan hevesler ömrümüzün sırtına vurulmuş eyer ayırmak kendini başkalarından seni yalnızlığa boğan. yalan beklentiler ki mutlak geçicidirler zındanlar kimin kanıyla kimin canıyla savaşlar onuruna tecavüz edilmiş sömürgeler gerillalar kula kulluk ve yağma umudu hapseden zındanlar yıkılmadan kırılmaz zinciri aşkın taş duvarlar sarar gülüşün bir yanını dünya insanca olmadan bütün evler kumdan olur bütün hevesler yalan...