Lacivert

Cam kırıkları Parmağın kesildiği andaki ağrı Kanayan bekleyişler Cesetler Yılanlar arasında geçen Bütün duvarları çatlamış sabır Şimdi kaçtığın ovalarda Devasa ıssızlarda Dalgaların tayına bin Her yerinden yamadığın Aslını yitirmiş aynı geçirimsiz gök Ki kendi kalbini dikmek en zoru Bence yırt at Çünki arkasında Sana ait olan Turuncu erik rengi Beni sen gönderdin Orada Hep laciverttin İçinde birikmiş taşları Atsan dalgalara Düşerler En derine Taa dibe Aşkın kök saldığı yere Haklısın Nereye koysun insan Taş kesmiş geçmişini En iyisi Yırt bu aslını yitirmiş lacivert göğü Açılsın sonsuzun kapıları Gök insin yıldızları gökkuşakları bulutları yağmurlarıyla aşk taşı öpsün can versin