Lacivert Sessizlik

gel söz biçelim suskunluğun diliyle eski zamanlardan sığınmış gemilerin bekleyerek çürüdüğü limanlardan fırtınalara vurgun al bir sandaldı dudakların şimdi derin dalgınlıklar kalmış eski heyecanlardan ipi kopuk uçurtmalar gibi takılmış acının teline bakışların her soluk yırtılıyor bir zaman dans ettiği rüzgardan durağanlık ki pas tutar demir-taş yosunlanır-yürek çürür ağır adımlarla bir ölüm düşer payına katılmadığın fırtınalardan gök soluyup durdu-her solukta ağarıp karalarak zaman ki nice bilgedir kendi yalnızlığından acının başında beklediğimiz demler ne demlerdi öğrendik ki gül fışkırmaz bekleyişin tomurcuğundan kar yağıyor aklığın gibi arıtarak bozkırlarıma istersen gül yağarsın bana sen en bakir baharından bir gün bize dair tek iz kalmayacaksa bu tozlu yolda hadi hesap verelim kendimize yaşattığımız acılardan düşlerin derinlerinde yüzerdim kuralların ağlarından firari hadi soyundur beni balık günlerimin suçluluk duygularından velhasıl yaşamadıklarımız o kadar çok ki yaşama dair ah binlerce yıldır çıkamadık acının çamurundan varamadık gülüşün çimenliğine-senin gözlerinde kandiller yanan zaman dönmez geriye-daha çok sorumluyuz yaşayacaklarından hiçbir yolun sonu yok bir ucu varsa da uçurumlara deme ki cümle aşk şiirleri aşkın acılarından evet acıyı bile anlatır söz-dudaklarından ateş saçarak dil yetmez mutlu aşklara-onu ancak yaşar insan