Var Git Sonbaharım Ol

o küflü ıssızlıklar boyunca gel yaramı dağla benim yalnızdık iki ufkun uçunda iki yaprak tipili bir gecede iki mezar taşı kadar bizi sürgün düşürdü aşk yaprak döktük sen orada ben burda var git sonbaharım ol da ağla gonca gülün dalı gibi ellerin vardı ya hani dokunsan gül açacak sanırdım tut ki bin yıl aradık bu mahşeri ıssızda kanatları yorgun düşmüş iki yaralı turna tut ki düştük bu kederin dalına bin yıl daha geçse fark eder miydi görür görmez gözlerinden tanırdım bak işte hazan vakti şimşekler kırbaç kırbaç nasıl da çılgın gibi devşiriliyor seni bulutlarca sevmek isterdim bütün bilgileri bir yana atıp suyun ve ışığın evrensel türküsünde yağmurlar kadar vahşi fırtınalarca masum döve döve yalçın kayalıkları deli sularca sevmek isterdim seni hani gülüşlerin vardı bahar vakti kuş sağnağı kırlangıcın kanadına dokunan ışıklardı ırmaklar boyunca uçan sevdalı turaçlar gibi seni ben bin dalıyla sevda sevda silkinen ulu ağaçlarca sevmek isterdim kavak nasıl aşk düşürür buluta el uzatır dokunmaya yürekten yedi kat toprakta suyu bulur da nasıl sallar dallarını toprağa aah salkım söğütler gibi sevmek isterdim seni ve ardıçlar gibi dulda verip poyraza dost düşman ayırtsız kapısı açık ve meşeler gibi serin çınarlar kadar ulu sana aşk düşürdüm işte ve ağaçlar gibi bir yerde bağlı tut ki varamadım sana ayrılıktır belki hayat rüzgarda yaprak an andan kopar da gider soluk soluktan ayrılır ömür ki bir çileler iklimi bu bozulmuş devranda sevdalar yerden yere savrulur bir ay düşer gece yarı ağlayan dallarıma gel ki göçmen kuşlar gibi ay ışığı sunayım sana sana yanışıma ağla acı ürür yalnızlık rüzgardır biraz bir ağaç dik yaşadığın toprağa benim sevdamı anımsa ve dalları çiçek açsın dal sürsün bizler öldükten sonra da