Yol Çatında

Karanlık mağaralarda Defineler de vardır tehlikeler de Elime bir parça ışık düşürdün Ben senin darlıklarında öleli çok zaman oldu Kalbinin dehlizlerini başıma göçürdün her kent biraz ölür her ayrılıkta yeniden hep yeniden başkalaşarak doğar tuzsuz bir sabah-kekre bir akşam cesetsin serinliğine alıştığın sokaklara dökülür bulutlardan ezberlediğin erguvanlar ayaklarından uzaklaşan dalgın sulara diken büyütür kalbine anılar sokak sokak içinde param parça yırtılmış fotoğraflar suratın kıpırdanmaz baktığın kuyularda rüzgarda asılı sesin boşluğu yalar şak şak her ana yabancısın bir sonrasında beynindeki izler silikleştikçe kanar gitgide uzar ara donuklaşır buğulanır aynalar sırlar dökülür zamana gölgem kara karlı dağlara karışıp gitmiş her gün başka bir kılıkta çığ gibi akmış şafak gün günden eksilmiş yar yara kesilmiş zamansız inmiş güz ve bunu en iyi dalgın bakışlarından bilir geceye bakakalmış yağmurlu camlar camlar sessiz ağlayarak gayri sözler hükümsüz hayat bu dünyanı sığdırdığın sevdalı gözler kalkar ömrünün tedavülünden yüzüm sen de zamanda yaprak kurursun yaralar da kapanır suskunluklar suskunluklar eğirilir boşlukta sallanan mecalsiz parmakların keder kapanır yabancı ellerin sıcaklığına bulanır çoğalır zaman gibi saçında aklar unutulursun sözüm yok ayrılıklara gözüm sözüm yok giden yara bir parça böler yüreğinden ayrılıp gittiğin yar belki yaralı ve gözyaşlarıyla doğar sonrası yaşanacak sevdalar bedeli vardır ayrılıkların bunu ödersin özüm sözüm yok giden yara yalnızlığa ve kedere şikayetsizim ama beni her defasında kafama bir kurşun sıkıp yol çatlarında vurdular