Kime Kim Dâr-ı Uzlet Ola Mesken

Kime kim dâr-ı uzlet ola mesken Kala ol taht-ı izzetde mümekken Mekân vahdet serâyın düze ol kim Bu vahşetde bulayım diye me’men «afâ-yı gül-şen-i kudse heves it Ne aldadı seni bu tîre kül-hen Heyûlî zulmetinden göremezsin Ki ne rûşen-durur ol sebze gül-şen Mugaylânı nice ide gûl bigi Bu tûbî âşiyân tûtî neşîmen Ölümden öñdin öl dirlik dilerseñ Ki ölüp tûtî halâs oldı kafesden Yigitlikde düriş Hakka iriş kim Bu gerdende felekdür pîr-efken Kuvâ çün künd ola azâ kamu süst Ne iş başarasın bellü-durur sen Bahâr olduhda bezm olur agaçlar Hazânda lâle mi biter ya susen Düriş fursatda kim iş olmaya fevt Ki dâyim râm olmaz çarh-ı tevsen Aña kim fursatı saymaz ganîmet Saâdatsuzlıg olmışdur muayyen Diyen ki eyvânı keyvâna irürem Gerek Behrâma olmaya fürûten Er oldur kim havâdis görse yirde Göge çıharmaya zen bigi şîven Baş indürmeye kimseye vü ger hod Sipihr ü mihr olalar aña düşmen Aña biñ zahm urursa dest-i ahdâs Figân itmeye şol resme ki hâven Kılıc ehli aña dirler ki izzet Oradan bula ki andan buldı cevşen Neden kopdı bu kim şimdi bir ince Oradan kısmet urdı ki sûzen Eger fermân-revânlıh isder-iseñ Nedür saña tarîkın eydeyim ben Bülend it himmeti dûn olmagıl kim Bu gerdûn koya fermânuña gerden Ol ide hâk hasmını ki anuñ Elinde bâd ola zerr-i bahzen Adûdan Behmen ol vakt aldı kîn kim Eli oldı sehâda ebr-i behmen Koma bir dâne hâsıl burada kim Havâdis seyline döymez bu hırmen Elüñ bir kâha zulm-ıla uzatma Anuñ-çun ki âha döymez kûh-ı ahen İ niçe nev-cüvân ıkdındadur lîk Henüz ebkârdandur bu kühün-zen Bu dünyâ rengine sen garre olma Ki bir ranmâdur ol pür-mekr ü pür-fen Nazar akl-ıla itsen taht-ı Kavus Hakîkatde degül cüz çâh-ı Pîzen Bekâsuz nesne tâ taht-ı Süleymân Sorarsañ kim nedür bir bâœ-ı bî-zen Ne iletdi cihândan sor Sikender Ya devletden ne behre buldı Behmen Baña sor çarh u encüm hâlini kim Kamu göñlümde olmışdur mübeyyen Zübân-ver şemam ü rûşen budur kim Leken bigi degüldür dilüm elken Leb-â-leb olmışam dürr-ile yâkût Ne deryâ var benüm bigi ne maden Benefşe bigi gey pâkîze-cîbem Degülem gül bigi âlûde damen Bu vâdîde baña kalmah-durur ayb Tecellî Tûrı lâyık baña mesken Halîlem dîn-i İbrâhîme cândan Degülem râvi-yi râ-yı Berehmen Açuhdur arşa göñlümüñ evinden Tecellî nûrı-y-ıçun bunca revzen Maânî-zâydur tabum egerçi Maânîden bu halk oldı sütür-ven Ululıh anı sanurlar hemîn kim Geyerler hazz ü dîbâ-yı mülevven Ululıh mı yetîm ü bîve mâlın Be-nâ-hak alubanuñ bizemek ten Ne zînet akl ehline ki âkıl Kılıcdur gûheri-y-ile müzeyyen Ululıh akl-durur dîn ü dâniş Safâ vü sıdk-ı kavl ü rây-i ahsen Kulah dut Ahmedînüñ sözine kim Kılıpdur hâtırın Hak vâdi-i eymen Kelîm-i vakt şimdi ol-durur kim Ne dirse kamu hikmetdür müberhen Bilâ-minnet saña nimet döşedi Edâ it şürkin ü gör fazl-ı zü’l-men