Çiçek Köpükleri

olanca sesindeki gürlük yankılanır kara dağlarda eskiten ne var orada gökyüzünü gövdemden gövdene dağılırken kimya senin melez düşlerine karışır ben yaprak silkelerken avluda güneş, ah kara güneş duvarları dolanır suyun taştaki nakış izini rüzgârın sürüklediği gövdeni hırsından sütleri akan gövdeni rüzgâr bağışlıyor boşluğa o dem ikimiz de yuvarlanıyoruz nasıl olsa ağzımız gözlerimiz azar azar eskiyor ormanın ağzı, ağaçların ışıkları ve yuvarlandığımız boşluk eskiyor taşı yontan rüzgâr gibi suyun bilgisi beni alıkoyuyor kuyunun başında geçiyorsun kalbini yakarak yanımdan gövden titriyor, kim bilir yaralısın ırmak boyu kuşlardan gün gölgelenmiş alnını yaratıyor alnındaki hayal meyal görüntüleri ağacın yaprakları arasından geçen olanca ışığıyla açılıp saçılıyor güneşin aynası iri yapraklarda ve omuzlarında görüntüsü ışıktan bir çağlayan ırmağın ötesinde onca güneş ışığıyla yıkıyor utancını ağır dakikaların son anında gövdenin telkârı kıvrımlarına su ve taş gölgeliri düşüyor kırık testilere dolan gün uzuyor portakal renginde çiçek köpükleri, erinç ve zekâ kışkırtıyor yeniden soyunuk kasırgaları gövdenin beyazlığında onca ırmağın uzağında kasımpatıların ve gelinciklerin ısrarıyla bir kere daha nergisler gözlerinde gün zarif boynunda ağaçların gölgeleri suda geçiyorsun akşamın kapısından karanfilin moru nazlı nazlı akarken düğümlenmiş haz nesnelerine suyun ve taşın söylentileri rüzgârın fısıltıları ve her çınıltı seni konuşuyor her suskunluk anında sonsuzluk maşrapasına dolan güzelliğini akşamın ardından kuşlar ve bir araba geçiyor gürültüyle ışıkları yanıyor bir bir evlerin biçimleri renkleri değişiyor olanca müziğiyle gece böceklerinin geçiyorsun karanlığı ışık demetiyle gövdenin yasemini doğrulmuş yeniden uçuruma çağırıyor yeniden uçuruma çağırıyor sarmaşığı