Dayım Öldü

çatal kaşık sesi sonra çığlığı bir umutsuzluğa girerken dünyanın dışarda kar saati kırılgan ipek gibi keder var odalarda keder var oysaki bir sürahinin dolu duruşu var annelerin yaslı duruşu var kuşlardan haber var sonra ten nenni ten na turnaların birlikte uçuşunun güzelliği var dayım öldü trenlerin göğe doğru uçuşu var o gün uzun uzun yas bulutu yağdı o gün beyaza kesti bütün şiirlerim ellerim gözlerim onardı geceyi sabaha kadar beklettiler ölüyü sonra yıkadılar kefenlediler uçtu gitti dayım güzel ne güzel öyle ki birazdan beni kucaklayacak sanki yan yana getirilmemiş kuşlar var dayımla aramda bir gül var yediveren aysız gecelerin demiryolu çiçekleri istasyonlar var gurbet yüklü yoksulluklar var sevgili onat “yoksulluklardan bir devrim bile yapılabilir ama hiçbir şey hiçbir şey yapılamaz ayrılıklardan” dayımdı yoksulluklardan karanfil çıkaran oydu yoksullukları şu kadarcık kılan bir mucizeydi belki dayım başkalarının hayatını yaşayan kuşlar göç etmekten vazgeçmeyecekler mi derdi dayım gölgesiydi bayram giysilerimin ne yapsam hoş görüşlerdi kürdilî şarkılardı, tebriklerdi yıllardır hep böyleydi çocuklara ten nenni ten na eşyaya dokunsa eşya yanımızda kutlu bir türküydü dayım farkındaydı ellerini uzatsa bir kuş öterdi ellerinin uzantısında bir kuş vazgeçmeyen göç etmekten paul klee yapmış mıydı resmini mavi bir atın üstünde dörtnala giderken dünyaya ölüm süvarisi bakarlar bakarlar da göremezler ne kuşu ne atı ne süvariyi yabancıdırlar yalnız ve çaresiz dayım olsa görürdü gündoğumunun ötesini kışta yazda baharda dayımla aramda yalnız atlılar var atlılar ölüm yükü otların ötesine geçemiyoruz bir türlü ben çocuktum sarışınlık taşırdım bir rüzgârın terkisinde sonra dayım öldü göğü gördüm kanadım uğrun uğrun sevda sözcükleriyle göğü gördüm, ağacı – utançtan terlemeyi öğrendim yokluğunda dayımın sapsarı bir bozkır çiçeğinin yanında