Huzursuz Şehir

Bir hüzün anıdır gece Bir yığın insanı katmış önüne Sürür durur... Dünya'nın merkezinedir yolculuk Güneşe uzanan yolda Trafik durur. Bir yığın insan gecelerde Neonların altından süzülür Bir vur patlasın çal oynasın Anıdır bu, Yetim hakkı yenilir. Kral saraylarına mahsus tuzaklar Fakir fukara üstünedir düzenler Kurt kapanları kapanır birer birer Gariplerin üstüne, Süslü hanımlara tumturaklı beylere Mahsus... Kuşatılmış dört bir yanımız Geçit vermez kara çalılar Sokaklarında yürünmez Zulüm zirvelerden inmez Merhametse içimizden kaçmış Arkasına bakmaz Kimseleri tanımaz. Umutsa yorgun düşmüş Bu şehirde, Bedenler çürümüş Yalnızlık takmış arkasına Bir yığın insan, Kuyruklar uzar bu hal Bir kader olup çıkar. Sahipsizliğin adıdır Yaşamda uzayan zaman Kemirilen bir toplumdur an Huzur türküleri dillerde Akort tutmaz sazlara mahsus, Huzur fedakarlık ister Sokaklarında kapkaç çeteleri Köşe başları dolandırıcılara tezgah. Nereye bassan bir bataklık korkusu Havada zehir kokusu filitresiz Nefesler tutulmuş patlamak Üzere şehir, Nereye bakarsan bak huzur güveni Arada bul, Üzülerek söylüyorum Bu şehir İstanbul...