Ben Gidiyorum Sen Hoşçakal

Son kez geldim işte Ve dünya gözüyle gözüne değip Son kez gideceğim… Bitimsiz bir ayrılıkla geldim sana Tükettiğimiz aşka münhasır. Bu yükün kahrı ağır Ve ben kaldıramıyorum… Yorgunum çok, epey de halsiz Dizlerimin dermanı takat dilenmiyor artık anılardan Ne zaman dokunacak olsam bir hatıraya Elimde değil d/üşüyorum... Avutkan cümleler süzülmüyor dudaklarımdan Ölüme yakın, yaşamaya uzak tiryakiliğim Her gece intihar şafaklarına ant içiyor da Harama bulaşmaktan korkup Ölmek bile gelmiyor içimden... Yani anlayacağın Bir zamanlar o mayhoş düşlerde salıncak kurup Umut umut sallanan deli gençliğim yok Ağır ve aksak bir ömrün tek nefeslik canındayım Mecalsiz bir döngünün son ayrılık durağındayım… Söyleyemediğim ve söyleyemeyeceğim tümcelerin sakin telaşı Yüreğimin endazesini tarumar edercesine tırmalarken beynimi Ben sana içimin en içli elvedasıyla geldim... Bak! Omuzlarımda kanatlarına şiirler astığım martılar yok Salkım söğüt saçaklandığımız o masal Vaveyla kopan bir yangında kül oldu çoktan. Ve hiç ölmeyeceğini sandığımız Zümrüdü Anka Küllerinden doğamayacak kadar ayrılık büyüttü. Ki biz; artık masallara inanmayacak kadar çok büyüdük. Gözlerimi ıslatamadığım kurak bakışlarımın tenhalığı, Koynumda gerçeğin erken gelen geç kalışındaki ağır vebal Ve dilime dolanan eski bir şarkının mahşer nakaratı… Nevbaharı solmuş mevsimler dolusu hıçkıramadığım hıçkırıkla Gitmek için geldim sana… Gözlerimin gözlerini son kez göresi gelmişliğiyle Dudağımda son bir elvedayla geldim Hava bulut bulut gökyüzü Sanırım, yüzüme duracak yağmur Ve ben gidiyorum… Yoksa saçma sapan cümlelere kıyam edecek yine sözlerim Bütün selametler senin olsun Kendine iyi bakmalarca hayat biriktir avuçlarında Ben ayrılığın alnına koyduğum koca bir eyvallahla Yaprak yaprak çiçeklenen yaralarıma Yağmur tuzu geceyi basıp gidiyorum… Artık hoşça kalabilirsin…