Yarını Tükenmiş Bir Ömre Tövbe!

Zamana ekilmiş gül goncası yarınım olmadı hiç Hep hatırlamak istediğimdi unuttuklarım Ve unutamadıklarım, Aslında hatırımda asılı pişmanlıklarımdı Bunamaya ramak kaldı sanırım Mazoşist bir şizofreniyi oynuyorum hayatın sahnesinde Mesrûr değilim Sürûr bağışlamıyor artık kadim şarkılar Melodilerinde yeşerecek bir yarın düşlemiyorum Meczup bir boşluğa yelkenliyor duygularım An/sızlığım, dün ekilmiş sancılarda yeşerirken Yarına taşınacak hüzzamlar biriktiriyorum ceplerimde Yol üstü keder duraklarında duraklarsam, yudumlarım belki Bir parça acı Cinnet şeridinde bir intihara iyi gelir Yoksa haram benim dinimde Vaktinden önce kastetmek cana Solumda büyük boşluğu boşuna yaşamışlığın Ve boşuna boşluklarda kahrolmuşluğun Arasat’ta kalmışlığım, günahkârlığımla El insaf Kiramen Kâtibin… Kalkıp telkine, başımı tahtaya vuracak dermanım yok Emanet bir ömrü soldurduğum hayat Ellerimde şimdi tutuşan Ne geceye yazdığım şiirler anlıyor beni Ne yâr didesine iliştirdiğim içi boş kederler Böyle yapayalnız Böyle naçar Böyle dûçar… Tanıdığım bensizliğimle Tanıyamadığım ben arasında Kalakaldım öylece Araf’ta melül… Şefaat ya salât ve salamı üzerinde, rayihası gül olan Müjgânımda asılı, tespih tanesi gibi gözyaşım Kapandım mim boyu secdegahına Gülüver yüzüme ‘Sen’ Yüreğime gül ver ya Hak Kavuşmadan rahmetine Ayet ayet aç gönlümü de İnşirah et ya Rahman…