Bensizlikte Kaybolan Ben

Gül benizli bir gün terk edince güzelliğini Şehrin damlarını usulca okşayarak, geceye Çalmışlar düşlerini habersizce, senin Asıp gecenin bağrına çığlını Uykusuz kalmışsın… Kanatların yorgun, Biraz ağır gelmişsin hayata Öyküne(meye)ceğin yarınların çıkmazında Boşuna bir öykü arama boşuna Yarının yok çıkabileceğin… Yelkovanı bozulmuş akrebin yitikliğinde Kaybetmişsin öykünü Artık öyküsüzsün… İçine biriken hüzünlerin Naçar ıslaklığıdır şimdi kapına dayanan Artık boşalt gözlerinden doyasıya Gece çok kurudu, biraz ıslanmalısın… 'hüznün gıyabında serin nisan esintisi' Saçaklarda buz tutan hüzzam düşüyor Hanımeli kokulu yalnızlığın sindiği sokaklara. Uyku dilencisi gözlerinin gözü uykusuzlukta Zihnini bulandıran hatıralar batıyor kalbine Yarala(n)dığın yerlerinden kanıyorsun Düşüncelerinden düş(ür)üyorsun kendini Kayboluyorsun ırakta… Ört üstünü gecenin, üş(üt)ürsün Soğuk alma sol yanından Yoksa dağıtırsın senliğini… Yani ben… Sağır sessizliğin gürültüsünde Sokakların bestelediği o lâl acı… Hani o düşler hırsızı kalb-i mecruh… Boşalıyor gözlerimden günahkâr giryânım Üfle yüzüme sûrelerini anne Yıkansın ruhum, "amin"leneyim… Kaldır perdesini gece karanlığının Gitmeden daha maveraya Son kez duyayım tekbir-i ekberi Kaldır perdesini karanlığın, anne Ve üfle yüzüme sûreleri, Son kez yıkanayım… Yoksa ölürsem, Biliyorum çok geç olacak