Usul Usul

Yıkılıyor, bir duvar, çığlığında. Adımlarım örümcek misali Arkamda karman çorman izler. Çöküyorum dizlerimin üstüne İşte! nefesimin son doluşu göğsüme Ve Siyah beyaz başlıyor hayat Ve git gide Alaca bulaca renklere boyanıyor Yaşam denilen şamata. Ve git gide uzaklaşıyor masumiyet Süzülüyor asma yapraklarında. Yıkılan duvarın parçalarında Yüzler görüyorum kabartılı En az göğsüm kadar. Ürküyorum. Bir kedinin bakışları kesiyor korkaklığı Soluklanıyorum. Ey hayat! ya verseydim seni Geri almamacasına… Ruhsuz bedenden başka Geriye ne'm kalırdı! Bereket Şiir gibi soluksuz Şarkılarım gibi söz-süz Gidiyorsun sendelesen de, düşsen de Tutunuyorsun daha kuyruğu takılmamış uçurtmaya Her şeyi sende gizlediğim bir gecede Susuyorsun. Deliliğe vurmak varmış yaşananları Ya da yaşananları düşünüp delirmek. Gülmek bile zor bu denklemde Oysa hayat tek solukluk kadar basit Tek soru - tek cevap kadar belki Ölüm nedir? O' nsuz kalmak… aynanın diğer yanında ölümün panzehiri. İşte minareler vuruyor, ışıltılı, karanlık Marmara'ya İşte İstanbul yine sularda, tepe taklak Sessiz titreyişlerinde Kaç beden düşer yorgun Kaç beden düşer cansız Kaç bedene can olur saatler Bilir misin? Ben bilmem…nerden bileyim ki; İstanbul'un bilmediğini. Gözlerini kapatmış yosma şehrim Bacakların yorgun iki yaka uğruna Göğsünde yedi kitle, kanserli! Ölürken öldüren şehrim. Ben acı çekerim de Sen neden umarsızca bakarsın hala Ben ağlarım da Utanmadan nasıl güler gecelerin rengarenk Ben giderim de Neden kapanmaz sur kapıların Ben ölürüm de Neden açarsın önüme çıkmaz sokakları İşte dört yol ağzında durmuşum Birine giriş yok Birine sağdan Diğerine soldan dönüş - Yasak! Karşımda tek yön tabelası Sen olsan gider misin? bilmediğin bir yöne Üstelik dönüşü yok. İstanbul, kes önümü! An'lar kalsın yaşandığı yerde Ağaçlar gibi… Baktıkça görülsün Yeşersin, her biri farklı. Bir kız olsun şiir, adı deniz Bir oğlan olsun gece, adı toprak Ne deniz kaybolur gecede Ne de toprak olur şiir. Kartallar yuva kurarken Zirvede soluksuz kalırmış insan Ben artık yüksekten korkar oldum Suçlusu sen! Derinlerde kayboldum Sebebi aşk! Yıkılıyor, bir duvar, çığlığımda. Adımlarım örümcek misali Arkamda karman çorman izler. Çöküyorum dizlerimin üstüne İşte! nefesimin son doluşu göğsüme Bak, yükseklerden düşerken veriyorum. Toprakta topladığın her parçamda Bir şiir gizli, baş harfi s e n olan. İ s t a n b u l, sessiz kal Ölümüme baktığın gibi. O'na gidiyorum usuldan usuldan