Utandı Şiir
A
Arzu Altınçiçek
0
Altın Yaprak
Utandı şiir...
Altmış iki yıl önce...
Toprak kokardı dizlerim
Ellerim çamur
Koştuğum top kadardı dünya
Yorgunluğum kadar oyunlarım.
Mızıkçılığı, köşe kapmacada öğrendim
İlk göz yaşım tele dolanan uçurtmada
En uzaklar, yorgun adımlarım sonrası
Babamın omzunda biterdi
En yakın sevgi, kardeşimin avuçlarında
Anamın göğsü.
Ben boylarda dokuz kişiydik
Aynı gün batışında kulağı çekilen
Saklambaç oynasaydık
Bulunur muydu sokak suçlarımız;
Sadece bir cam kırmıştık....
Bağrış sonrası sustu kahkahalar
Bir saksı sardunyaya çarpmıştı körebe
Neden onca yaygara
Başka sokağın çocuklarıyla yedik dutları
Bahçeleri yıkmadık, ağaçları da çalmadık
Sanki onlar hiç çocuk olmadı.
Ağustos altı
Yıl bin dokuz yüz kırk beş
Sabah sekiz on üç
Annem çamaşırları sererken güneşe
Gerdanı akça pakçaydı
Babam taşocağı yolunda
Sırıtırdı mavi gözleri kuşlara
Sütten bıyıklarım saklamazdı buruşuk yüzümü
Kardeşim kundağında, rüyalardan habersiz.
Gök patladı...
Sonrası
Onca ağırlık kirpiklerimde
Karanlığımda çığlık üstü çığlık
Herkes kayıp, sol yanım dahil
Yıl iki bin yedi
Parçalarımız birleşti mi çocuk gülüşlerinde?
Burası mı çok derin
Sesiniz mi kısık?
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş