Can Kırığı Mevsimler

Şimdi yoksun... Sensiz güneşi tutulmuş sabahlara uyanıyor gözlerim Ve z/amansız gidişinin yasını tutuyor ay Gecelerimde... Anıların yüzü solgun Kirpiğime astığım gölgen bile ağlamaklı Bir bakış boyu... Yelkovan yokluğuna bilendikçe Akrep zehrini kusuyor Vakit can kırığı Ziyankâr zamanın elinde... Şimdi yoksun... Nasıl bir iklimdir bu Sanki umudu soyunuyor temmuz Güneşin parmaklarında Hazan mevsiminin son bekçisi bir ağaç dalında kalmış tek yaprak gibiyim Tir tir titremekte... Oysa ki gözlerinin baharına mülteciydi gözlerim... Şimdi aşkına mülteci bu kimliği acımasızca sorguluyor yokluğunun mevsimi İlk cemresini bile çok görüyor yüreğe... Yoksunluğun can çekişiyor Her nefeste ten mahşer yeri Soluğumda kıyamet U/mutsuzluğum güz yorgunu Sen ki ağustos kadar sıcaktın tenimin ülkesinde Düş kadar uzak olsa da Şubat soğuğu sevişmeler Yarım yamalak öpüşlerde Sensizlik kışlara gebe Düşündükçe yokluğuna d/üşüyorum Gel! Sıla olsun avuçların Uzat ellerini gurbetime Ört üstünü sensizliğimin Yitik kentlerimde son bulsun yalnızlıklar... Sor beni yokluğuna Seni çok özlüyorum...