شمارهٔ ۴۶۶

دلی زینش مژه گر جراحتی دارد کجا جز آن لب پر نوش راحتی دارد ببوسد آن لب نوش و بنالد این دلریش بنالد از نمک آن کاو جراحتی دارد مگو که چون خم زلف تو شب بود تاری و یا که صبح چو رویت صباحتی دارد زکبر بگذری و ننگری بدرویشان مگر غریب نوازی قباحتی دارد شکر زلعل نمک خیز تو حلاوت یافت نمک زشکر آن لب ملاحتی دارد زرنگ و بوی تو گل دم زد و قبیح بود به پیش چشم تو نرگس وقاحتی دارد تو نور ایزد و زانوار تست کون و مکان کدام عنصر زین سان سماحتی دارد از آن شکر دهن آشفته گوید این سخنان کجاست طوطی هندار فصاحتی دارد مدیح خوان علی شد خموش و ناگویا ولیک گفت رهی خوش صراحتی دارد سیاه نامه و جز حب تو عمل نبود چرا که نفس شریرم وقاحتی دارد ولی نسوزدم آتش که دوستدار توام باو محب علی کی اباحتی دارد