Üşüyorum

Yanımda sen yoksun ya, ne zaman ki uyanıyorum sensiz sabahlara Yatak yanar, oda yanar, sokak yanar, koca bir kent yanar ben üşürüm Sana gelmek için mavi bir okyanusa dalıp da, fırtına ve yağmurlar içinde azgın dalgalarla boğuştum Ellerini aradım sabaha dek Uyku kesmiş ya yolumu Şöyle koyunca yastığa başımı, girince uykunun koynuna Tenimde bir garip titreyiş sokul, sokul bana üşüyorum Eski bir değirmen taşında ezilirken zaman, kabuğunu çatlatıyor çekirdek Aniden bir çığlık bölüyor geceyi Avaz avaz bir çığlık Tam ellerini tutmuşum ya Kulak dolusu çığlıklar sarıyor sonra kenti dört bir yandan Ellerin kayıyor ellerimden Renkler değişiyor siyah oluyor her yer ve her şey yak, yak ışıkları üşüyorum Yılların derin çizgiler eklediği, el değmemiş umutlar içinde sana koşarken Deli dolu dalgaları da alıp yanına, peşime takılıyor gecenin karanlığı Bir ses, bir nefes olmayınca yanımda korkar, titrerim konuş, ses ver bana üşüyorum Yanımda sen yoksun ya, ne zaman ki uyanıyorum sensiz sabahlara Yatak yanar, oda yanar, sokak yanar, koca bir kent yanar ben üşürüm (23 ARALIK 07-ESKİŞEHİR)