Rövanş

Yalan yok. yakışmadı hiç çiçek taşımak yakamda. omuzlarımda binbir düşün tomurcuklu hicabından. yangınlara germek gelir içimden kanarcasına, annemin ve babamın yazdığı en güzel şiiri. -kendimi yani- çizmek de isterdim oysa bulvarlara ve soğuk betona sımsıcacık bir afrikalının en güleç resmini kalabalıklar öylesine gelsin geçsin benden ne çıkar bilirim yok bir maskem adam görünmekten yana şafakla kıran kırana girdiğim onca rövanş anında, bunca zamandır nice çığlıklar düşürdüm kollarıma hevesi kursağında kalmış hangi namludur, beni böyle çirkin gösteriyor aynalara? erkekliğime caka satmak adına soruyorum: bir kurşun neye aşikârdır ten buğusundan başka? cevabını versem böbürlendiğime yoracaklar biliyorum bir kerecik iplediğimi sansınlar istiyorum susuyorum düşünün bir kere gökyüzüyle vuruşmak pahasına. kaç yağmur damlası ıslatır ırmakları? haydin! ilkin ırmakların boynunu vurun damla damla, tüyleriyle toprağı ürperten yılanların hıncıyla sonra razı olayım firâkımdan hıçkıran toprağa göğsüme kat kat zindan mührü de vurulabilir, şehrin sırtından kan sıçramadan avurtlarıma