غزل شمارهٔ ۱۳

برقع از ماه برانداز امشب ابرش حسن برون تاز امشب دیده بر راه نهادم همه روز تا درآیی تو به اعزاز امشب من و تو هر دو تمامیم بهم هیچکس را مده آواز امشب کارم انجام نگیرد که چو دوش سرکشی می کنی آغاز امشب گرچه کار تو همه پرده دری است پرده زین کار مکن باز امشب تو چو شمعی و جهان از تو چو روز من چو پروانه جانباز امشب همچو پروانه به پای افتادم سر ازین بیش میفراز امشب عمر من بیش شبی نیست چو شمع عمر شد چند کنی ناز امشب نفسی در رخ من خند چو صبح همچو شمعم چه نهی گاز امشب بوده ام بی تو به صد سوز امروز چکنی کشتن من ساز امشب مرغ دل در قفس سینه ز شوق می کند قصد به پرواز امشب دانه از مرغ دلم باز مگیر که شد از بانگ تو دمساز امشب رازم از دم مفکن فاش چو صبح که تویی همدم و همراز امشب دل عطار نگر شیشه صفت سنگ بر شیشه مینداز امشب