غزل شمارهٔ ۱۳۴

بس که دل تشنه سوخت وز لبت آبی نیافت مست می عشق شد وز تو شرابی نیافت داشتم امید آنک بو که درآیی به خواب عمر شد و دل ز هجر خون شد و خوابی نیافت تشنه وصل تو دل چون به درت کرد روی ماند به در حلقه وار وز درت آبی نیافت دل ز تو بیهوش شد دیده برو زد گلاب زانکه به از آب چشم دیده گلابی نیافت چند زند بر نمک یار دلم گوییا به ز دل عاشقان هیچ کبابی نیافت دل چو ز نومیدیت زود فرو شد به خود خود ز میان برگرفت هیچ نقابی نیافت گفتمش آخر چه شد کاین دل من روز و شب سوی تو آواز داد وز تو خطابی نیافت گفت مرا خوانده ای لیک نه از جان و دل هر که ز جانم نخواند هیچ جوابی نیافت در ره ما هر که را سایه او پیش اوست از تف خورشید عشق تابش و تابی نیافت گر تو خرابی ز عشق جان تو آباد شد زان که کسی گنج عشق جز به خرابی نیافت تا دل عطار دید هستی خود را حجاب رهزن خود شد مقیم تا که حجابی نیافت