غزل شمارهٔ ۱۶۹

اسرار تو در زبان نمی گنجد واوصاف تو در بیان نمی گنجد اسرار صفات جوهر عشقت می دانم و در زبان نمی گنجد خاموشی به که وصف عشق تو اندر خبر و نشان نمی گنجد آنجا که تویی و جان دل مسکین مویی شد و در میان نمی گنجد از عالم عشق تو سر مویی در شش جهت مکان نمی گنجد یک شمه ز روح بارگاه تو اندر سه صف زمان نمی گنجد یک دانه ز دام عالم عشقت در حوصله جای جان نمی گنجد چون آه برآورم ز عشق تو کان آه درین دهان نمی گنجد رفتم ز جهان برون در اندوهت کاندوه تو در جهان نمی گنجد آن دم که ز تو بر آسمان بردم در قبه آسمان نمی گنجد عطار چو در یقین خود گم شد در پیشگه عیان نمی گنجد