غزل شمارهٔ ۲۵۴

چون عشق تو داعی عدم شد نتوان به وجود متهم شد جایی که وجود عین شرک است آنجا نتوان مگر عدم شد جانا می عشق تو دلی خورد کو محو وجود جام جم شد در پرتو نیستی عشقت بیش از همه بود و کم ز کم شد بر لوح فتاد ذره ای عشق لوح از سر بی خودی قلم شد عشق تو دلم در آتش افکند تا گرد همه جهان علم شد دل در سر زلف تو قدم زد ایمانش نثار آن قدم شد دل در ره تو نداشت جز درد با درد دلم دریغ ضم شد رازی که دلم نهفته می داشت بر چهره من به خون رقم شد تا تو بنواختی چو چنگم رگ بر تن من چو زیر و بم شد عطار به نقد نیم جان داشت وان نیز به محنت تو هم شد