غزل شمارهٔ ۲۶۹

قوت بار عشق تو مرکب جان نمی کشد روشنی جمال تو هر دو جهان نمی کشد بار تو چون کشد دلم گرچه چو تیر راست شد زانکه کمان چون تویی بازوی جان نمی کشد کون و مکان چه می کند عاشق تو که در رهت نعره عاشقان تو کون و مکان نمی کشد نام تو و نشان تو چون به زبان برآورم زانکه نشان و نام تو نام و نشان نمی کشد راه تو چون به سرکشم زانکه ز دوری رهت راه تو از روندگان کس به کران نمی کشد در ره تو به قرن ها چرخ دوید و دم نزد تا ره تو به سر نشد خود به میان نمی کشد گشت فرید در رهت سوخته همچو پشه ای زانکه ز نور شمع تو ره به عیان نمی کشد