غزل شمارهٔ ۳۸۸

درآمد دوش ترکم مست و هشیار ز سر تا پای او اقرار و انکار ز هشیاری نه دیوانه نه عاقل ز سرمستی نه در خواب و نه بیدار به یک دم از هزاران سوی می گشت فلک از گشت او می گشت دوار به هر سویی که می گشت او همی ریخت ز هر جزویش صورت های بسیار چو باران از سر هر موی زلفش ز بهر عاشقان می ریخت پندار زمانی کفر می افشاند بر دین زمانی تخت می انداخت بردار زمانی شهد می پوشید در زهر زمانی گل نهان می کرد در خار زمانی صاف می آمیخت با درد زمانی نور می انگیخت از نار چو بوقلمون به هر دم رنگ دیگر ولیکن آن همه رنگش به یکبار همه اضدادش اندر یک مکان جمع همه الوانش اندر یک زمان یار زمانش دایما عین مکانش ولی نه این و نه آنش پدیدار دو ضدش در زمانی و مکانی به هم بودند و از هم دور هموار تو منیوش این که از طامات حرفی است وگر این می نیوشی عقل بگذار که گر با عقل گرد این بگردی به بتخانه میان بندی به زنار چو دیدم روی او گفتم چه چیزی که من هرگز ندیدم چون تو دلدار جوابم داد کز دریای قدرت منم مرغی دو عالم زیر منقار علی الجمله در او گم گشت جانم دگر کفر است چون گویم زهی کار اگر گویم به صد عمر آنچه دیدم سر مویی نیاید زان به گفتار چه بودی گر زبان من نبودی که گنگان راست نیکو شرح اسرار زبان موسی از آتش از آن سوخت که تا پاس زبان دارد به هنجار چو چیزی در عبارت می نیاید فضولی باشد آن گفتن به اشعار که گر صد بار در روزی بمیری ندانی سر این معنی چو عطار