غزل شمارهٔ ۴۷۱

بیشتر عمر چنان بوده ام کز نظر خویش نهان بوده ام گه به مناجات به سر گشته ام گه به خرابات دوان بوده ام گاه ز جان سود بسی کرده ام گاه ز تن عین زیان بوده ام راستی آن است که از هیچ وجه من نه درین و نه در آن بوده ام من چکنم کان که چنان خواستند گر بد و گر نیک چنان بوده ام گرچه به خورشید مرا علم هست طالب یک ذره عیان بوده ام نی که خطا رفت چه علم و چه عین دلشده سوخته جان بوده ام گرچه سبکدل شده ام هم ز خود بر دل خود سخت گران بوده ام بحر جهان بس عجب آمد مرا غرق تحیر ز جهان بوده ام گرچه ز هر نوع سخن گفته ام کوردلی گنگ زبان بوده ام زآنچه که اصل است چو آگه نیم پس همه پندار و گمان بوده ام هیچ نمی دانم و در عمر خویش منتظر یک همه دان بوده ام چون همه دانی نتوان زد به تیر لاجرم از غم چو کمان بوده ام غرقه خون شد ز تحیر فرید زانکه بسی اشک فشان بوده ام