غزل شمارهٔ ۴۷۸

درآمد دوش ترک نیم مستم به ترکی برد دین و دل ز دستم دلم برخاست دینم رفت از دست کنون من بی دل و بی دین نشستم چو آتش شیشه ای می پیشم آورد به شیشه توبه سنگین شکستم چو یک دردی به حلق من فرو رفت من از رد و قبول خلق رستم ز مستی خرقه بر آتش نهادم میان گبرکان زنار بستم چو عزم زهد کردم کفر دیدم به صد مستی ز کفر و زهد جستم پس از مستی عشقم گشت معلوم که نفس من بت و من بت پرستم چه می پرسی مرا کز عشق چونی همی هستم چنان کز عشق هستم چه دانم چون نه فانی ام نه باقی چه گویم چون نه هشیارم نه مستم چو در لاکون افتادم چو عطار بلند کون بودم کرد پستم