غزل شمارهٔ ۵۴۸

ای جان و جهان رویت پیدا نکنی دانم تا جان و جهانی را شیدا نکنی دانم پشت من یکتا دل از زلف دوتا کردی و آن زلف دوتا هرگز یکتا نکنی دانم گر جور کنی ور نی تا کار تو می ماند زین شیوه بسی افتد عمدا نکنی دانم در غارت جان و دل در زلف و لبت بازی زیرا که چنین کاری تنها نکنی دانم چون عاشق غم کش را در خاک کنی پنهان بر خویش نظر آری پیدا نکنی دانم گفتی کنم از بوسی روزی دهنت شیرین این خود به زبان گویی اما نکنی دانم اندر عوض بوسی گر جان و تنم بردی تا عاشق سودایی رسوا نکنی دانم گفتی که شبی با تو دستی کنم اندر کش یارب چه دروغ است این با ما نکنی دانم گفتی که جفا کردم در حق تو ای عطار آخر همه کس داند کانها نکنی دانم