غزل شمارهٔ ۵۴۷

خویش را چند ز اندیشه به سر گردانم وز تحیر دل خود زیر و زبر گردانم دل من سوخته حیرت گوناگون است تا کی از فکرت خود سوخته تر گردانم چون درین راه به یک موی خطر نیست مرا پس چرا خاطر خود گرد خطر گردانم می نیاید ز جهان هم نفسی در نظرم گرچه بسیار ز هر سوی نظر گردانم چون ز دلتنگی و غم در جگرم آب نماند چند بر چهره ز غم خون جگر گردانم نیست در مذهب من هیچ به از تنهایی گر بسی بنگرم و مسیله برگردانم نان خشکم بود و گر به تکلف بزیم از دو چشم آب برو ریزم و تر گردانم آری ای دوست به جز دانه خود نتوان خورد خویش را فی المثل ار مرغ بپر گردانم تا کی از غصه و غم غصه و غم ای عطار سر فرو پوش که سرگشته و سرگردانم