غزل شمارهٔ ۷۱۵

سر پا برهنگانیم اندر جهان فتاده جان را طلاق گفته دل را به باد داده مردان راه بین را در گبرکی کشیده رندان ره نشین را میخانه در گشاده با گوشه ای نشسته دست از جهان بشسته در پیش دردنوشان بر پای ایستاده اندر میان مستان چندان گناه کرده کز چشم خلق عالم یکبارگی فتاده هرجا که مفلسان را جمعیتی است روزی ماییم جان و دل را اندر میان نهاده ما خود که ایم ما را خون ریختن حلال است رهزن شدند ما را مشتی حرام زاده زنهار الله الله تا کی ز کفر و ایمان گه روی سوی قبله گه دست سوی باده نه مؤمنم نه کافر گه اینم و گه آنم رفتم به خاک تاریک از هر دو خر پیاده عطار اگر دگر ره در راه دین درآیی دل بایدت که گردد از هرچه هست ساده