غزل شمارهٔ ۸۰۴
ع عطار نیشابوری
0
Altın Yaprak
دردی است درین دلم نهانی
کان درد مرا دوا تو دانی
تو مرهم درد بیدلانی
دانم که مرا چنین نمانی
من بنده بی کس ضعیفم
تو یار کسان بی کسانی
گر مورچه ای در تو کوبد
آنی تو که ضایعش نمانی
از من گنه آید و من اینم
وز تو کرم آید و تو آنی
یارب به در که باز گردم
گر تو ز در خودم برانی
از خواندن و راندنم چه باک است
خواه این کن و خواه آن تو دانی
گویم ارنی و زار گریم
ترسم ز جواب لن ترانی
پیری بشنید و جان به حق داد
عطار سخن مگو که جانی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş