غزل شمارهٔ ۸۰۵

ترسا بچه ای لولی همچون بت روحانی سرمست برون آمد از دیر به نادانی زنار و بت اندر بر ناقوس و می اندر کف در داد صلای می از ننگ مسلمانی چون نیک نگه کردم در چشم و لب و زلفش بر تخت دلم بنشست آن ماه به سلطانی بگرفتم زنارش در پای وی افتادم گفتم چه کنم جانا گفتا که تو می دانی گر وصل منت باید ای پیر مرقع پوش هم خرقه بسوزانی هم قبله بگردانی با ما تو به دیر آیی محراب دگر گیری وز دفتر عشق ما سطری دو سه بر خوانی اندر بن دیر ما شرطت بود این هر سه کز خویش برون آیی وز جان و دل فانی می خور تو به دیر اندر تا مست شوی بی خود کز بی خبری یابی آن چیز که جویانی هر گه که شود روشن بر تو که تویی جمله فریاد اناالحق زن در عالم انسانی عطار ز راه خود برخیز که تا بینی خود را ز خودی برهان کز خویش تو پنهانی