غزل شمارهٔ ۸۳۰

هر روز ز دلتنگی جایی دگرم بینی هر لحظه ز بی صبری شوریده ترم بینی در عشق چنان دلبر جان بر لب و لب برهم گه نعره زنم یابی گه جامه درم بینی در دایره گردون گر در نگری در من چون دایره ای گردان بی پای و سرم بینی چندان که درین دریا می جویم و می پویم از آتش دل هر دم لب خشک ترم بینی از بس که به سرگشتم چون چرخ فلک بر سر چون چرخ فلک دایم زیر و زبرم بینی در ره گذرت جانا با خاک شدم یکسان تا بو که برون آیی بر رهگذرم بینی بر خاک درت زانم تا گر ز سر خشمی بر بنده به در آیی بر خاک درم بینی نی نی که نمی خواهم کز من اثری ماند آن به که درین وادی رفته اثرم بینی تا در ره تو مویی هستیم بود باقی صد پرده از آن مویی پیش نظرم بینی چون شمع سحرگاهی می سوزم و می گریم چون صبح برآ آخر تا یک سحرم بینی در ماتم هجر تو از بس که کنم نوحه زیر بن هر مویی صد نوحه گرم بینی گر آب خورم روزی صد کوزه بگریم خون گر قوت خورم یک شب خون جگرم بینی خاک است مرا بستر خشت است مرا بالین ور هیچ نخفتم من خوابی دگرم بینی خون جگر عطار خورد این تن و خفت ای جان برخیز و بیا آخر تا خواب و خورم بینی