شمارهٔ ۱۱۶
آ آذر بیگدلی
0
Altın Yaprak
ای ساربان خدا را آهسته رو به منزل
کز هر طرف اسیری مانده است پای در گل
جمعی ز وصل سوزند خلقی ز هجر میرند
ای وای اگر زمانی بیرون روی ز محفل
با آن لب شکرریز با آن نهال نوخیز
تا رفته ای ز گلشن ای نازنین شمایل
هر غنچه ز اشتیاقت چشمی است مانده در ره
هر سرو از فراقت پایی است رفته در گل
خواهد گر آن ستمگر جان و دلی ز آذر
هم دست شوید از جان هم چشم پوشد از دل
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş