فصل ۳۰

قال النبی علیه السلام الایمان عریان و لباسه التقوی ای آدمی آرام تو با استوار داشت رسول است علیه السلام بدانچه از خداوند عز و جل آورده است و قبول کردن تو آن را یعنی قرار دادن به خود و دل نهادن بر آنچه رسول علیه السلام گفته است که این فرمانبرداری بکنم و از اینها احتراز کنم و اگر به حکم غفلت تقصیری رود چون شرع الحال کند تقصیری نیارم کردن و به گستاخی امر او را رد نکنم همچون ابلیس اما این حالت تو ضعیف است که نگاهداری تو چراغی را تا چراغ وره نمی باشد و زیر دامن اش نمی داری سلامت از در خانه تا به در مسجد نمی توانی بردن و از دست باد خلاص نمی توانی دادن این بادهای هواها و شهوت ها و حرص ها که از در سوراخ های چشم و گوش و دل برمی گذرد و بادهای آرزوها و صورها و سخنان مخالف نیز می گذرد اگر نگاه نداری چراغ ایمان تو زود کشته شود اگر این حالت نزد تو عزیز است غم وی بخور تا از تو نرود و این ایمان تو چون تن تو است اگر از پیش گرگ و شیرش نگریزانی و ماران و کژدمان را نکشی و آن غفلت از خداست و متابعت کردن به هوا و شهوت ها و آرزوهاست و او را از چنین سرما و گرما در پناه جایی نیاری و در خانه و خرگاهی نیاری زنده نمانی و جان از بهر دوست باید و آن الله است و اگر نه جان از بهر دید دشمن و ناجنس نباید اکنون تو ایمان را از ناجنسان و گرگان یار بد نگاه می دار و لا تطع من أغفلنا قلبه عن ذکرنا و اتبع هواه و کان أمره فرطا پس نماز می کن و زکات می ده و در دفع دشمن نفس روزه می دار و این سی روز روزه سی چوبی ست که مر دیو نفس را می زنی و چند روز در حبس و بی مرادیش می داری در سالی یک ماه تا نیک بی خرد نشود بهکبارگی سر از فرمان نکشد و میلی کند به حصارچه نماز و شهرستان روزه و ربض صبر و برج های حج و خندق عتاق و عهود وثاق ایمان و موضع صلح و جنک نکاح و طلاق و جراحان دیات و چاوشان تسابیح و جانداران کلمات طیبه و استغفار و لشکر حسن خلق و سیرت خوب اکنون اگر تو موضع مستحب را بمانی تا خصم بگیرد جنگ جای سنت را از دست تو بستاند و اگر سنت را از دست تو بستاند فریضه را از دست تو بستاند و اگر فریضه را نیز از تو ببرد شاه ایمانت را مات کند و یا ایمان تو چون تنه درختی ست برهنه کسی نداند که بیخ او گرفته است یا نی برگ اقرار بباید و میوه و شاخه های آن بباید تا از آن فایده باشد و در سایه و در اس او بنشینی و بآسایی