غزل شمارهٔ ۱۰۰۱

ادب چون ماه نو امشب پی تکلیف من دارد قدح کج کرده صهبایی که شرم از ریختن دارد به وضع غنچه فرصت می دهد آواز گل ها را که لب زینهار مگشایید خاموشی چمن دارد ز ساز و برگ آسایش چه دارد منعم غافل همه گر نام دارد در زمین آب کن دارد چنین کز دیده ها یوشیده اند احوال مجنونم که گر گردون شوم عریانی من پیرهن دارد ز انگشت شهادت این نوایم گوش می مالد که سوی او اشارت هم ز خود برخاستن دارد ازین محفل به جایی رو که در یاد کسان نایی وگرنه در عدم هم رفتنت باز آمدن دارد بسوز و محو شو تا عشق گردد فارغ از رنجت شرار سنگ بت پر انتظار برهمن دارد به پیری تا کجا خواب سلامت آرزو کردن خمیدن سایه بر بنیاد دیوار کهن دارد نمی دانم کجا دزدم سر از بیداد مژگانش که دل تا دیده یک تیر تغافل پر زدن دارد شکوه ناز می بالد ز پهلوی نیاز اینجا کلاه او شکست آراست تا رنگم شکن دارد بغل وامی کند گرد چمن خیز خرام او که امشب انجمن مهتاب و بوی یاسمن دارد دل از ننگ آب شد بیدل که پیش لعل خاموشش تبسم می کند موج گهر گویی دهن دارد