غزل شمارهٔ ۱۳۷۶

خوش خرامان اگر اندیشه جولان کردند گردش رنگ مرا جنبش دامان کردند دام من در گره حلقه افلاک نبود چون نگاهم قفس از دیده حیران کردند به سراغم نتوان جز مژه برهم چیدن داشتم مشت غباری که پریشان کردند به چه امید درین دشت توان آسودن وحشتی بود که تسلیم غزالان کردند زین چمن حاصل عشاق همین بس که چو رنگ چینی از خود شکنی زینت دامان کردند بی قراران ادب پرور صحرای جنون سیلها درگره آبله پنهان کردند سعی وامانده خلق آن سوی خود راه نبرد بسکه دامن ته پا ماند گریبان کردند نقش بند چمن وحشت ما بی رنگی است شد هوا آینه تا ناله نمایان کردند بحر امکان چوگهر شوخی یک موج نداشت از پریشان نظری اینهمه توفان کردند جنس بازار وفا رنگ نمی گرداند دل چه مقدارگران کشت که ارزان کردند تا ز یادم نگرانی نکشد خاطر کس سرنوشت من بیدل خط نسیان کردند