غزل شمارهٔ ۱۴۶۸

علویانی که به این عالم دون می آیند عقل گم کرده به صحرای جنون می آیند کیست پرسد که گل و لاله این باغ هوس جز به آهنگ درون از چه برون می آیند آمد و رفت نفس هر قدم آفت دارد هرزه تازان همه بر رخش حرون می آیند شوخی نشو نما رستن مو دارد و بس نخلها سر به هوایند و نگون می آیند چه هوا دود دماغی ست که در دیده وهم آفتابند گر از ذره فزون می آیند حیرت این است که چون تیغ درین دشت ستم آب دارند و همان تشنه خون می آیند چه تماشاست درین کوچه که طفلان سرشک نی سوار مژه از خانه برون می آیند عجز و طاقت چقدر مایه لاف است اینجا بیشتر آبله پایان به جنون می آیند مقصد خلق بجزخاک شدن چیزی نیست یارب این بیخبران با چه شگون می آیند آنسوی علم و عیان بیضه طاووسی هست کارزوها ز عدم بوقلمون می آیند بیدل این بیخردی چند به معراج خیال می روند اینهمه کز خویش برون می آیند