غزل شمارهٔ ۱۵۰۴

نقش هستی جز غبار وهم نیرنگی نبود چون سحر در کلک نقاش نفس رنگی نبود منحرف شد اعتدال از امتحان بیش و کم در ترازویی که ما بودیم پاسنگی نبود اینقدر از پرده بی خواست توفان کرده ایم ساز ما را با هزار آهنگ آهنگی نبود مقصد دل هر قدم چندین مراحل داشته است عمرها شد گرد خود گشتیم و فرسنگی نبود هرکجا رفتیم پا در دامن دل داشتیم سعی جولان نفس جز کوشش لنگی نبود نام از شهرت کمینی شد گرفتار نگین یاد ایامی که پیش پای ما سنگی نبود از فضولی چون نفس آواره دشت و دریم ورنه دل هم آنقدرها خانه تنگی نبود دل ز پرخاش خروسان جمع باید داشتن تاجداری این تقاضا می کند جنگی نبود خاک را وهم سلیمانی به پستی داغ کرد خوشتر از بر باد رفتن هیچ اورنگی نبود ذوق تمثال است کاین مقدار کلفت می کشیم گر نمی بود آینه در دست ما زنگی نبود اینقدر وهمی که بیدل در دماغ زند ست بی گمان معلوم شد کاین نسخه بی بنگی نبود