غزل شمارهٔ ۱۵۴۵

هوش تا عافیت آیینه مستی نشود نیست ممکن که کندکاری و عاصی نشود باخبر باش که نگذشته ای از عالم وهم نقش فردای تو تا آینه دی نشود خون عشاق وطن در رگ بسمل دارد نیست این آب از آن چشمه که جاری نشود تا به کی شبهه پرس حق و باطل بودن مرد این محکمه آن است که قاضی نشود به هوس راحت جاوید زکف باخته ایم شعله داغ است اگر مست ترقی نشود بی تو بر لاله و گل چشم هوس نگشادم که به رویم مژه برگردد و سیلی نشود از بدآموزی تنهایی دل می ترسم که دهی منصب آیینه و راضی نشود آه از آن داغ که خاکستر شوق آلودم در غم سرو تو واسوزد و قمری نشود تا به سیلاب فنا وانگذاری بیدل باخبر باش که رخت تو نمازی نشود