غزل شمارهٔ ۲۰۱

چون صبح مجو طاقت آزار کس از ما کم نیست که ما را به در آرد نفس از ما ما قافله بی نفس موج سرابیم چندین عدم آن سوست صدای جرس از ما مردیم به ضبط نفس و لب نگشودیم تا بوی تظلم نبرد دادرس از ما عمری ست در این انجمن از ضعف دوتاییم خلخال رسانید به پای مگس از ما همت نزند گل به سر ناز فضولی رنگ آینه بشکست به روی هوس از ما پر ناکس از این مزرعه یأس دمیدیم بر چشم توقع مگذارید خس از ما در گرد خیال تو سراغی ست وگرنه چیزی دگر از ما نتوان یافت پس از ما رنگ آینه الفت گل هیچ نپرداخت قانع به دل چاک شد آخر قفس از ما ما را ننشانید کسی بر سر راهش بیدل تو پذیری مگر این ملتمس از ما