غزل شمارهٔ ۲۵۲۴

به پهلو ناوک درد که دارد گوشه گیر من که می خواهد زمین هم جوشن از نقش حصیر من چو دل خون جگرکافیست رزق ناگزیر من همان پوشیدن مژگان چو چشم تر حریر من چه امکانست پیچد ناله ام درگنبد گردون چو موج باده زین مینا برون جسته ست تیر من من مخمور صید مرغزارگلشن تاکم به طبع خنده و میناست افسون صفیر من به اقبال ضعیفیها نزاکت شوکتی دارم که رفعت بر نمی دارد چو نقش پا سریر من نفس هرگز رقم ساز تعلقها نمی باشد به چندین لوح یک خط می کشد کلک دبیر من الم پرورده یأسم مپرس از بیکسیهایم گداز خویش می باشد چو طفل اشک شیر من به این آثار موهومی تمیزی گر کنم حاصل به چشم ذره مژگانی کند جسم حقیر من به هر واماندگی ممنون بخت تیره خویشم که چون سایه به پای کس نپیچیده ست قیر من ندیدم جز تعلق هر قدر بال و پر افشاندم چه سازد گر نه با دام و قفس سازد اسیر من نشانم روشن است اما سر و برگ تسلی کو هنوز ازکج خرامیها کماندار است تیر من به سودای تمنا نقد خودکردم تلف بیدل بجزحسرت نبود آبی که شد صرف خمیرمن