غزل شمارهٔ ۶۰

یک آه سرد نیم شبی از جگر برآ سرکوب پرفشانی چندین سحر برآ با نشیه حلاوت درد آشنا نه ای چون نی به ناله پیچ و سراپا شکر برآ ای مدعی حریفی ما جوهر تو نیست با تیغ تا طرف نشوی بی جگر برآ غیریت از نتایج طبع درشت توست اجزای آب شو ز دل یکدگر برآ افسردگی تلافی جولان چه همت است ای قطره از محیط گذشتی گهر برآ پرواز بی نشانی از این دشت مفت نیست سعی غبار شو همه تن بال و پر برآ جسم فسرده نیست حریف رسایی ات نشکسته طرف دامن سنگ ای شرر برآ تا جان بری ز آفت بنیاد زندگی زین خانه یک دو دم ز نفس پیشتر برآ ناصافی دلت غم اسباب می کشد آیینه صندلی کن و از دردسر برآ کثرت جنون معاملگی های وحدت است آیینه بشکن از غم عیب و هنر برآ کم نیستی ز شمع در این عبرت انجمن یک دانه کم شو از خود و چندین ثمر برآ بیدل تمیزت این قدر افسون کلفت است از خویش آنقدر که ببالد نظر برآ