Feth-i Mübîn

Ol şehrin surlarıydı, sanki aşılmaz kal'a Vurdu Feth'in zamanı, kutlu müjde süzüldü Varılmaz mı sanıldı, verildi burçtan salâ? Bulunmaz denen kıble, üç tekrarda sezildi. Ham terleyen bıyıklar, engel olur mu akla? Uykusuz kalmış gece, artık güldü şafakla Yıkıldı koca burçlar, hem de topla tüfekle Konstantin olan ismi, utancından ezildi. Hazret-i Peygamberden, haklı övgüyü aldı Ol Yüce Komutan ki, küffara korku saldı Yürekli askeriyle, gönlü fethetmek kaldı Gerçekti Feth-i Mübîn, dağa taşa kazıldı. Otağtepe'den baktı, tekmil buyur eyledi Doldu gözleri yaşla, zevkle seyir eyledi Kurtardı nâmertlerden, halka hayır eyledi Cesur sultanın nâmı, hilâl oldu çizildi. Ulubatlı surlardan, burca bayrağı dikti İsabet eden oktan, beden didik didikti Bekledi yıkılmadan, kavline hep sadıktı Bu iman kimde var ki, söze ağıt dizildi? Bu şehr-i Stanbul ki, O bî misl-ü bahaydı Bir sengine yekpare, Acem mülkü fedaydı Her türlü meşakkatte, yolu açan Hüda'ydı Kapandı koca defter, kutlu sayfa yazıldı.