Ekmeğimi Şiirlerinize Banıyorum

Kederle yoğurduğunuz hayatın Karanlık dehlizlerine bırakırken yorgunluğunuzu Dikiş tutmaz yaralarınıza Tekil bir yalnızlık sararsınız Bilirim Gözlerinize çöreklenen Geride bıraktığınız günlerin hüznü Yavaşça kar tanesi gibi düşerken şakaklarınıza Kristal bir zaman sarar sizi Sus giyen dilinize inat Asi nehirler gibi çağlar şiirleriniz Ki Kaç kere yüzdüm Ummanlarınızda Sevdalarınız bir başka yankılanır dağlarda Martı çığlıkları Sizi fısıldar dalgalara Kumlar duygularınız Evrim geçirir denizin her okşayışında Ay başını yaslarken mısralarınıza Düşlerinizi toka yapar yıldızların saçlarına ki Uçlarından akan damlalar her gece misafir olur pınarlarıma Ey Kanayan Dizelerin Sahipleri Ey His Dünyasının Kâtipleri Nasırlaşmış Ah'larınız Kimi zaman ağıt olup ateşe verse de alfabenizi Ellerinizde reyhan Gözlerinizde kartal bakışlarını gördüm ki Pençeleri yaşamın dağlarında Sabrınızsa kaktüs Yürek çöllerinde inadına yeşeren Şimdi Dikenli bir hayatın Kırıklarını toplayıp yeryüzünden Güneşi yutmuş sıtmaya tutulan gecelerimle Mısralarınıza sığınmaya geldim İster umuda yaktığım kandilleri söndürün İster hayallerimi uçurtma yapın bana uçurun Zira Bugün Anlatamadığım düşüncelerin ekmeğini Şiirlerinize banıyorum Yüreğimde acılar takunyalarla gezinirken Kuş tüyü hafifliğindedir mutluluklarım Şimdi size hangi birini anlatabilirim ki duygularımın Mısralarımın damarını hüznümle kesiyorum İşte bundan Gömüldüğüm hayat denizinde Bugün şiirlerinizle bir damla nefes alıyorum