Gece Hazları

Biz de durup dinleriz geceyi Rüzgârın çırçıplak estiği an: rüzgâr Soğuğudur yollar, kokular hep inmiş; Burun kanatları sallanan ışıklara kalkar. Bir evi vardır hepmizin, bekleyen Dönmemizi karanlıkta: bekleyen bir kadın Dayanamamış uykuya: oda sıcaktır kokularla. Habersizdir rüzgârdan uyuyan kadın Düzgün soluklarla; gövdesinin ılıklığı İçimizde mırıldanan kanın aynıdır. Yıkamada bizi bu rüzgâr, esen derinliklerinden Karanlığa açılan yolların; çıplak Kırpınmada burun kanatlarımız donmuş Ve sallanan ışıklar. Her koku, bir anı. Karanlıkta uzaklardan çıkıverdi bu rüzgâr, Yüklenen kente: çayırlardan, tepelerden aşağı Güneşin otları ısıttığı hâlâ ve karardığı Toprağın kanla ilikle. Anımız Keskin bir koku, azıcık tatlılığı Deşilmiş toprağın, derinliklerinden Kışa yükselen soluğu. Bütün kokular dindi Karanlık boyunca ve kentte Rüzgârdan başka hiçbir şey ulaşmıyor bize. Bu gece uyuyan kadına döneceğiz, Gövdesini aramaya buz tutmuş parmaklarımızla Ve kanımızı sarsacak bir sıcaklık, kanla ilikle kararmış Bir toprak sıcaklığı: bir yaşam soluğu Onu da ısıttı güneş ve şimdi çıplaklığında En tatlı yaşamını keşfediyor, Gündüz yitip giden ve toprak tadında.