Dizlerim Kanıyor Anne

bu gece yine mutsuzum bu gece yine sensizim neden mutluluğu bulduğumu sandığım anda düşüveriyorum uçurumdan hani melektim ben hani mucizeydim şimdi hiçkimseye benzemeyen herkesten farklı olan bir insan oldum... oysa melekten kanatlarımla sarmıştım sarmalamıştım seni sen sevaşmadığımı düşünsende ben savaşıyordum şimdi vagçetim savaşmaktan uyandım bu rüyadan gerçekler canımı yaktı hüzünlerime kaldım yine söylesene anlatamıyormuyum yoksa susma sen sustukça daha çok büyüdü bu yara melek olduğuma inandırmışken kendimi şimdi bu yaşananda neyin nesi yazıyorum öylesine seni senli herşeyi... hep olduğu gibi bir ben eksiğim sende de... oysa güzeldi sevilmek sıcak bir tebessüm hissetmek oysa güzeldi yeniden aşık olmak uyandım artık uyumam bir daha bir daha rüya görmek istemiyorum bir daha gözlerimi kapamak yine hüzünlere kalmak istemiyorum... hep aynı son aynı hüzün aynı hüsran... çok şey mi istiyorum ki yaradanımdan mutluluğu hak etmiyor muyum bende neden her bulduğumda kaybediyorum... neden savaşırken yorulup düşüyorum.. dizlerim kanıyor anne... sen böylemi öğrettin bana sevgiyi aşkı sana haksızlık ediyorum ama çok canım yanıyor annem çok.. affet beni yine gözlerime hüzün düştü yine sözümü tutamadım.. yine düştüm annem yine...