Külyıldız..

sana göğsünü yırttığım suslarımın avazını yolluyorum kınsız kılıfsız kelimelerimle kokusu hercaim bandır soluğunu nöbet nöbet gölgesinde hasret biriktiğim hislerime ’bas bağrına beni’lerimle gözüm gönlüm özlemek ıslağı altüst olmuş aslım astarım kondu türlü takvimler saymadım ruhuma istiflenen acıyı geçtim adım gitti seninle baharı zülfüne asan seher-i saadetim yaşın dediler yaşın saçlarına düşen aklar kadar mı usanmadım hep söyledim Yasin ya sin bütün ümitlerimi yaralayacaklarını bildiğim halde kör olası alaycılara kusur buluculara pusuculara ve sevdayı kafesleyenlere sövdüm sinmedim direndim yani ağrım ağrım bağrımla katettim hayatı her çağım sendin çünkü adımım doğrum inancım her cevabım kaç gün kaç gece *bir yer ki sevenden sevilenlerden eser yok!* ki ille de ince hesaplarla gök durağın unutulduğu şu mahşerde velhasılı silme merhametsizlerin yarışında ve çıplak günahlarına süslü esvap dikenlerin uğultusunda yalan yanlış ezber dizgilemedim **yasaklandıkça okumuştum kutsal kitapları** gel gör bu boğgun kargaşa avlusunda ezayla sınanırken canım bilesin yalnız sana sebep bilekleri ayrılığının imzasıyla kesilmiş sen kaybından ölü bulundu adım rüzgâr vuruyor saniyeler saatler yağmur kıskıvrak güz panayırı dilsiz Ay yalnızlığını titriyor dudaklarım sana hüznün ustası uykusuz alnımın ihtiyarlığını yolluyorum yaşmak yaşmak türkülerimle memleket kınalı insan çiçeğim sar dolan gurbet büküğü boynumun ç/ağrısına öp bir umut kokla güneş açar belki de solgun yüzümde sugülü gamzelerim ki nicedir nice kalbimden avuçlarına harf döken kalemin derûnundayım sokul bak oku ’aldığımız nefes ayrı gitmesin’lerimle hüzzam ciltli defterim söyle de hele diyar diyar boynuma ıssızlığının sabır taşlarını asan yâr soğanı kırıp ekmeği bölüşmeyene sinem denir mi sevda sofrasında ya da külyıldız olmadan ömür vardiyasında vuslat aşkına vezin vezin ahh! sevgili yandı ciğerim deli yeşil gözlerime gam indi halımdır bu için için ağlayışlarımdır içimi sesim yok adım yok bundan öte kalmadı bin yıllık yorgun dizlerimin mecali sana mataramdaki tekbir yudumluk suyumla çıkınımdaki son azığımı yolluyorum ister çık gel göster dünya gözüyle mah cemalini ister bile öylece ortada sapla yeniden fakir urbalı sırtıma uzaklarının hançerini öleyim öleyim bırak lâkin sana oruç çetelesi yüreğim ve’seni seviyorum’larımla şiir gibi bir şiirin aşka nay olan kirpiklerine gömsünler beni . . . / hare.. Temmuzonyedİstanbul’suz../